Droga "Stu Zakrętów" biegnie przez obszar Gór Stołowych, prowadzi z Radkowa do Kudowy Zdrój. Jadąc tą szosą mamy możliwość zobaczyć mnóstwo ciekawych form skalnych, z których najbardziej charakterystyczne są tzw. Grzyby Skalne. Są to grzyby, młoty, maczugi, baszty itp. wyrzeźbione ze skał w wyniku erozji.
Szczeliniec Wielki o wysokości 919 m to najwyższy szczyt Gór Stołowych, a zarazem jedna z największych atrakcji turystycznych Sudetów z przepięknym rezerwatem krajobrazowym i tarasami widokowymi. Powierzchnia szczytu jest popękana, dzięki czemu tworzy różnorodne formy skalne przypominające swym wyglądem ludzi oraz zwierzęta: Wielbłąd, Mamut, Słoń, Kwoka, Małpa, Pies, Żółw, Sowa, Fotel Pradziada oraz głębokie wąwozy i korytarze: Piekiełko, Diabelska Kuchnia. Na szczyt prowadzi kręty szlak ze schodów które ułożył w XVIII wieku Franz Pabela - sołtysa pobliskiej wsi Karłów. Na trasie biegnącej przez szczyt znajduje się również schronisko turystyczne wybudowane przez Niemców w 1845 roku. Wewnątrz licznych korytarzy panuje swoisty mikroklimat a w niektórych miejscach śnieg leży przez cały rok. Na szczyt prowadzą szlaki ze wsi Karłów lub Pasterka. Sama góra przypomina blat stołu o długości około 600 metrów i szerokości 300 metrów. Tarasy widokowe natomiast, wraz z Fotelem Pradziada, pozwalają podziwiać jedne z najpiękniejszych panoram górskich w Sudetach - od Śnieżki po Śnieżnik.
Błędne Skały to niepowtarzalny skalny labirynt obejmujący grzbiet góry zwanej Skalniak 915 m. Nazwa Błędne Skały dotyczy ponoć dawnych czasów, kiedy błądzili tu ludzie i zwierzęta - często znajdowano ich kości. Powstałe bloki skalne tworzą kilkusetmetrową trasę turystyczną o niepowtarzalnym uroku, którą zwiedzając często dosłownie przeciskamy się pomiędzy skałami wąskimi szczelinami. Wysokość korytarzy waha się w granicach od 6 do 8 metrów, szerokość jest różna - miejscami wynosi tylko kilkadziesiąt centymetrów. Nawet podczas deszczu przechodzi się znaczny odcinek drogi pod skalnymi parasolami. Ta forma wietrzenia nie ma żadnego odpowiednika w Polsce. Przejście labiryntu zajmuje około 35 minut.
W latach 1715-1724 została wzniesiona w Wambierzycach wielka bazylika z elipsoidalną nawą z obejściem oraz prezbiterium pod kopułą. Wzniesiono ją w stylu włoskiego baroku. Charakterystycznym elementem bazyliki są monumentalne schody z piaskowca, jest ich dokładnie 56. Szeroka, dwukondygnacyjna fasada jest bogato dekorowana (balustrady oraz rzeźby apostołów i ewangelistów) i iluminowana wieczorem 1390 żarówkami. Światynia pełna jest barokowych figur i zdobień. Z powstaniem sanktuarium wiąże się legenda . W ołtarzu znajduje się mała figurka - obiekt kultu wiernych z Polski i Czech. W latach 1681-1706 powstała w Wambierzycach jedna z najbardziej znanych Kalwarii , na którą składa się 130 figur w 92 kapliczkach. W czase prac budowlanych przed bazyliką odkryto źródełko, dziś nazywane żródełem Matki Bożej Wambierzyckiej. W 1936 kościołowi nadano tytuł bazyliki mniejszej.
Twórcą największej i najstarszej ruchomej szopki w Polsce był zegarmistrz Longin Wittig, który rzeźbienie małych figurek traktował jako swoje hobby. W wolnych chwilach wykonywał szopki dla okolicznych kościołów i osób prywatnych. Tradycja mówi, że gdy zmarła jego żona, postanowił stworzyć ruchomą szopkę dla swego syna, by w ten sposób go pocieszyć i by chłopiec łatwiej zapomniał o stracie matki. Zabawka oczywiście spodobała się malcowi, ale Wittig nie poprzestał na tym i zaczął ją uzupełniać o kolejne postacie. Dzieło w ciągu 28 lat jego pracy rozrosło się do ogromnych rozmiarów, a efekty pracy zegarmistrza możemy podziwiać do dnia dzisiejszego. Na całą szopkę (kilka scen) składa się ponad 800 figurek, z czego 300 jest ruchomych.
Figurki poruszają się za sprawą prostego mechanizmu. Poprzez nakręcenie korbą podciągane są ciężarki, które opadając pod własnym ciężarem uruchamiają całość. Wittig przedstawił w kilku scenach nie tylko najpopularniejszy temat, czyli życie Świętej Rodziny, ale także sceny rodzajowe, dodając do nich typowo śląskie pejzaże. Obok Narodzin Chrystusa możemy tutaj zobaczyć kłaniających się trzech króli, pracującego Józefa i Marię z małym synkiem, czy wreszcie ostatnią wieczerzę i drogę na Golgotę. Są również sceny drastyczniejsze, jak realistycznie przedstawiona rzeź niewiniątek.
Ze scen świeckich zachwycić może przekrój dawnej kopalni z górnikami pracującymi pod ziemią, wagonami z węglem na powierzchni i szybami kopalnianymi. Dzieciom szczególnie podoba się zabawa ludowa i wyskakujący z komina kominiarz. Na koniec sprawdzić można swoje zachowanie w ostatnim czasie i małemu muzykantowi wrzucić monetę do skarbonki. Jeśli się ukłoni – wszystko w porządku, jeśli nie – trzeba zastanowić się nad swoim postępowaniem.
Zgromadzonych tu eksponatów mogłoby pozazdrościć niejedno muzeum. Skansen powstał w 1992 roku, lecz historia powstania tłumnie dziś odwiedzanej atrakcji turystycznej sięga wielu lat wstecz. Wszystko zaczęło się od rozbiórki szopy. W korycie jednej z belek stropowych nastoletni chłopak znajduje starą białą broń polską. Budzi się pasja, z roku na rok powiększa się kolekcja Młodzieniec zmienia się w mężczyznę- pasjonata. Eksponaty przynoszą sąsiedzi i znajomi często uznając go za maniaka, gdyż większość dochodów przeznacza na zakup staroci.
Kolekcja rozrasta się z roku na rok,poszerzana o stare, zapomniane,a jakże piękne i ciekawe sprzęty codziennego użytku naszych przodków. Wiele eksponatów pozyskanych zostało dzięki tzw. odrobkowi", czyli w zamian za wykonaną pracę. W końcu pasja muzealnika i dokumentalisty dziejów wzięła górę nad rolnikiem. Powstało gospodarstwo agroturystyczne, którego główną atrakcję stanowi skansen, wzbogacony o zwierzyniec mini zoo.
Dzisiejsza siedziba muzeum podlegała wielu metamorfozom,skansen przerabiano, dobudowywano kolejne obiekty, by w efekcie powstał okazały kompleks budynków muzealnych z niezliczoną ilością eksponatów. Starannie utrzymane wybiegi ze zwierzętami, staw, oczka wodne i wiele innych atrakcji dopełniają całości.Eksponatów są tu tysiące, sam właściciel nie jest w stanie określić ich liczby. Są tu drobne sprzęty domowe, wyposażenie wnętrz mieszkalnych, warsztatów pracy, kuźnia, zgromadzono wiele maszyn rolniczych, jest wreszcie niewielka izba pamięci. Dużą atrakcją skansenu jest zwierzyniec, w którym króluje jeleń Igor wraz z małżonką Basią. Oswojone sarny, daniele i stadko kóz domagają się pieszczot i smakołyków. Wychowany od pisklaka jastrząb niecierpliwie wyczekuje śniadania, a nad strumieniem wygrzewają się nutrie. Zwierzyniec jest wciąż powiększany ostatnio wzbogacił się o rodzinę strusi.
Kolorowa Fontanna (Park Zdrojowy) - to jedna z trzech fontann Parku Zdrojowego i niewątpliwie jedna z największych atrakcji uzdrowiska. Dzięki podświetleniu kolorowymi reflektorami, regulacji wysokości strumienia wody (ok. 30 m), zmianom jego kształtu oraz towarzyszącej pokazom muzyce można oglądać efektowne widowisko. Przebudowana w roku 2002, dzisiaj przypomina tę sprzed stu lat. Pokazy odbywają się od maja do września po zapadnięciu zmierzchu oraz codziennie w czasie trwania Międzynarodowego Festiwalu Chopinowskiego.
Budynek powstał w latach 1802-1805 jako dom towarzyski, gdzie skupiało się życie kulturalne ówczesnego uzdrowiska. Teatr powstał wraz z zespołem trzech innych budynków wokół placu zdrojowego. Budowę prowadził cieśla Kretschmer i murarz Stiller, projektantem był arch. H. Geissler. W 1808 r. dobudowano od północy salę bilardową. W 1826 r. koncertował w nim Fryderyk Chopin. Teatr usytuowany jest w pobliżu rzeki Bystrzycy Dusznickiej w Parku Zdrojowym. Obecnie odbywają się w nim liczne koncerty fortepianowe, przedstawienia teatralne, koncerty zdrojowe, wieczory z muzyką lekką, łatwą i przyjemną.
Jaskinia słusznie uchodzi za najpiękniejszą jaskinią Polski. Urozmaicenie i bogactwo form naciekowych w połączeniu z śmiałym "jaskiniowym" charakterem próżni, jako jedyne w Polsce pozwala konkurować tej jaskini z obiektami zagranicznymi. Środkowe piętro jaskini udostępnione jest dla masowego ruchu turystycznego, a jaskinia jest dobrze znaną atrakcją turystyczną.
Główne wejscie do jaskini znajduje się na terenie nieczynnego kamieniołomu w specjalnie dla tego celu wybudowanym budynku, w którym mieści się niewielka wystawa poświęcona jaskini i skromne zaplecze turystyczne. Otwór prowadzi do środkowego piętra jaskini, całkowicie udostępnionego dla ruchu turystycznego. Dolne piętro połączone jest z środkowym przez Wielką Szczelinę znajdującą się we wstępnej części jaskini. Jest ono znacznie obszerniejsze od piętra środkowego. Posiada równie bogatą szatę naciekową. Przez część korytarzy płynie woda pochodząca zarówno z położonej nieco w górę potoku strefy ponorów, jak też i z wody opadowej. Cała jaskinia jest bardzo wilgotna, licznie występują jeziorka i przepływy wody. Stwierdzono połączenie jaskini z rozległym systemem hydrologicznym, który odprowadza wodę pod masywem na czeską stronę granicy. Nacieki ciągle znajdują się w fazie przyrastania. Temperatura powietrza w jaskini wynosi ok. 6 stopni celsjusza.
To jedna z atrakcji turystycznych Złotego Stoku. Muzeum zostało otwarte 28 maja 1996r. Na początku 1997 r. udostępniono także podziemną trasę w sztolni "Czarnej", w której można zobaczyć 10 metrowy podziemny wodospad, w przyszłości część tej trasy będzie można pokonać łodzią. Sprzęt do wytopu złotaDruga trasa będzie wiodła XVI-wiecznymi chodnikami z odtworzonymi urządzeniami do transportu i zabezpieczeniami ścian i stropów (pochylnia z kołowrotem, obrotnica dla wózków, kaszty, drewniana obudowa szybów). Ekspozycja muzealna natomiast, mieści się w podziemnej komorze materiałów wybuchowych oraz we wlotowej części sztolni "Gertruda" i znajdują się w niej pamiątki związane z eksploatacją i przeróbką Rudy złotonośnehutniczą rud złota i arsenu.
Są to:
* unikalna kolekcja map geologicznych i kopalnianych, przedstawiających rozwój eksploatacji pól wydobywczych "Reicher Trost" (Bogate Pocieszenie), "Goldener Esel" (Złoty Osioł) i "Himmelfahrt" (Wniebowzięcie) od XVII w. do II wojny światowej;
* fragment chodnika w obudowie drewnianej ze starym wózkiem do transportu urobku;
* górnicze urządzenia wiertnicze;
* kolekcja skał, rud i minerałów z Sudetów i z innych złóż na świecie;
* typowe rudy złotonośne z obszaru byłej kopalni złotostockiej;
* dawne instrumenty geodezyjne stosowane w kopalni (teodolit, niwelatory, kompas geologiczny);
* tygle i formy do wytopu i odlewania złota, stary piec laboratoryjny do wytopu złota;
* kolekcja zabawnych tablic informacyjnych cześciowo również związanych z górnictwem.
Ząbkowicka krzywa wieża jest jedną z ciekawostek turystycznych Dolnego Śląska. Nie jest do końca wyjaśnione jej pierwotne przeznaczenie. Hipotetycznie można sądzić, że są to pozostałości innej nieznanej budowli lub - co bardziej prawdopodobne - fragment wieży lub baszty niezrealizowanej linii murów obronnych najprawdopodobniej z II poł. XIII w. lub początku wieku XIV. Potwierdza tę drugą tezę materiał, z jakiego wykonano najstarszą - kamienną część wieży, a mianowicie kamień łamany spojony wapienną zaprawą. Niezwykle duża, przekraczająca 4 m, grubość murów tej części wieży także zdaje się wskazywać na jej pierwotnie obronny charakter. Potwierdzają to także badania archeologiczne przeprowadzone w 1999 i 2000 r., w wyniku których przy ul. Długiej, na wysokości Krzywej Wieży, odsłonięto fragmenty muru kamienno-ceglanego. Po przesunięciu murów miejskich, w XIV w. powiększył się obszar zabudowany miasta. Z dawnej baszty postanowiono zrobić dzwonnicę kościoła parafialnego p.w. św. Anny. Zakończenie budowy nastąpiło prawdopodobnie w 1413 r.
Pod koniec XVI w. (dokładnie w 1598 r.) wieża pochyliła się. Prawdopodobnie miały na to wpływ ruchy tektoniczne w pobliskim Bardzie lub też zwiększony ciężar nadbudowanej wieży.
W 1858 r. kiedy to całe miasto objął wielki pożar wieża uległa znacznemu zniszczeniu, szczególnie w części szczytowej i władze pruskie zamierzały ją rozebrać. Na szczęście władze miejskie były innego zdania i po długotrwałych zabiegach obiekt odbudowano.
Dawne zwieńczenie w postaci blaszanego hełmu zastąpiono attyką w kształcie jaskółczych ogonów.
Miasto Náchod rozpościera się na wysokości 346 m na poziomem morza, na obu brzegach rzeki Metuja i stanowi miejską strefę zabytkową. Pierwsze pisemne wzmianki o mieście pochodzą z 1254 roku . Małe miasteczko stopniowo zaczęło rozrastać się poza granice miejskiego grodu, osiągając doniosłe znaczenie, nabierając rozmachu do którego doszło pod koniec 19. wieku wraz z rozwojem przemysłu tekstylnego. Obecnie miasto jest naturalnym centrum historycznym, turystycznym, organizacyjnym i przemysłowym całej strefy od wejścia "Branky" aż po cały Broumowski Cypel. W mieście znajduje się cały szereg budowli historycznych - zamek renesansowy z ogrodem francuskim, kościół gotycki pod wezwaniem św.Wawrzyńca, znajdujący się na rynku Masaryka ( ,,Masarykovo náměstí,, ) , stary Ratusz barokowy, nowy Ratusz noworenesansowy, budowla Urzędu pocztowego.
Zamek...
Gród gotycki został założony w połowie 13 wieku jako obiekt fortyfikacyjny broniący przełęczy z Czech do Kłodzka. W jego panowaniu wymieniło się szerg znaczących rodów, przede wszystkim ród szlachecki z Poděbrad ( czytaj Podziebrad ) , Pernštejna , Smiřic, ( czytaj Pernsztejna, Smirzic )następnie potem ród Trčků, ( ( czytaj Trczków) Piccolominnów, Desforsów, Kuronskich i Schaumburgów . Wśród właścicieli byli również i czescy królowie. Do 18 wieku zamek był poddawany wilu rekonstrukcjom budowlanym. W okresie panowania rodu Smiřických ( czytaj Smirzckich ) zamek był przebudowany na renesansowy a w okresie rządów rodu Piccolominii na siedzibę barokową, rekonstrukcją kierował doniosły architekt włoski Carlo Lurago. Demonstrującym pokazem szczytowego baroku jest potężny portal na bramie, prowadzący z dziedzińca zamkowego do uroczej Aleji zamkowej z cmentarzem w stylu romantycznej ruiny, gdzie oprócz członków rodziny Schaumburk - Lippe są pochowani żołnierze polegli w prusko - austryjackiej bitwie pod Nachodem w 1866 roku. Zamek jest rozległy, posiada pięć dziedzińców. Chlubą jego pomieszczeń wewnętrznych jest ekspozycja bezcennych tapicerii. Na dziedzińcach i pomieszczeniach wewnętrznych, w okresie sezonu turystycznego odbywają się małe imprezy kulturalne i przedstawienia muzyczne. Zwiedzający mogą podziwiać miasto Nachod z tarasu lub z wieży zamkowej, mogą obejrzeć gotyckie piwnice, kaplicę, ogród Piccolominów, park angielski i zabezpieczony wybieg dla niedźwiedzi z parą niedźwiedzi o imionach Dasza i Ludwik.
Nové Město nad Metují zostało założone na występie skalnym przez Jana Černčickiego z Kácova 10 sierpnia 1501 r. Miejsce to było osiedlone już dawniej w czasach kultury śląsko – platěnickiej (czes. slezskoplatěnická), a nawet kultury łużyckiej, tj. w 800-1000 r. p.n.e., czego dowodzi znalezisko brązowej klamry, grobu popielnicowego i ogromne znalezisko ceramiki, świadczące o liczebności mieszkańców na tym obszarze. Pierwotnie za czasów Jana Černčickiego wymierzono 31 parceli, ale ta liczba ostatecznie nie odpowiadała liczbie wybudowanych domów. Już w pierwszych pięciu latach stało 55, a później nawet 59 domów. O tempie budowy świadczą zapisy o wzmożonej sprzedaży i kupowaniu domów już w czasie pierwszych lat budowy. Początkowo nie myślano o budowie kościoła i ratusza. Černčický pozostawił wolną rękę swym poddanym co do wielkości wznoszonych przez nich domów, jak i wyposażenia. Domy stały również przed zamkiem, z tego powodu dojście do niego było wąskie, a sam zamek z rynku był tylko częściowo widoczny. Rynek przed pożarem był przestrzenią zabudowaną. Oprócz kramów mięsnych w południowo – wschodnim rogu, gdzie stała też drewniana szkoła, były również inne budynki. Dnia 21 czerwca 1526 r. miasto stanęło w płomieniach. Niektóre pogorzeliska były nawet kilka lat puste, ale w większości przypadków natychmiast przystąpiono do odbudowy. Początku wnoszono tylko budynki prowizoryczne, aby można było kontynuować prace rolne i produkcję rzemieślniczą. Jan Černčický dostarczył drewno za darmo, ale na całościową odbudowę miasta nie miał pieniędzy. W 1527 roku dobra sprzedał Pernštejnom.
W sezonie letnim zwiedzającym udostępniany jest cały obszaru ogrodu zoologicznego z wszystkimi pawilonami i z ponad 2400 zwierzętami. Ponadto latem na wybiegu „Safari“, zajmującym obszar 27 ha, znajdują się afrykańskie zwierzęta kopytne i ptaki. Zwiedzający mają możliwość odbycia 20 minutowej przejażdżki specjalnym safaribusem, dzięki której można choć przez krótką chwilę, poczuć klimat prawdziwego afrykańskiego safari i wyobrazić sobie warunki w jakich żyją tam dzikie zwierzęta. Przejażdżka Safaribusem wraz z komentarzem wyszkolonego kierowcy jest wliczona w cenę biletu wstępu. Na terenie ZOO można także odbyć przejażdżkę kolejką. W sezonie letnim czynna jest Restauracja „U Lemura“ i letnie kioski. Zapraszamy gości z psami, ale musza być one pod kontrolą i przez cały pobyt w ZOO muszą być prowadzone na smyczy przez właścicieli. Z Psami można wejść także do wszystkich pawilonów oraz restauracji. Na terenie ogrodu znajdują się także miski z wodą, przygotowane specjalnie dla psów. Hotel Safari zapewnia gościom zakwaterowanie. Na terenie ZOO znajdują się nowoczesne toalety, także dla niepełnosprawnych gości.
Adrspach to najpiękniejsza część Gór Stołowych. Zbudowany z piaskowca płytowego sprawia często monumentalne wrażenie, uroku dodaje tutaj skalny wodospad, oraz piękne 2 skalne jeziorka gdzie atrakcją jest przepływ łodziami. Adrspach - Skalne Miasto O zaletach Adrspach świadczą bardzo licznie odwiedzający to miejsce turyści - a potrafi On zachwycić nawet wybrednych koneserów turystyki górskiej.
